...τα φτερά άπλωσε πλέρια, άκρη ο κόσμος δεν έχει, είναι πι' όμορφοι οι άγνωστοι πάντα γιαλοί, η ζωή μια δροσιά είναι, ένα κύμα, ας το φέρει όπου θέλει τ' αγέρι, όπου ξέρει τ' αγέρι...
[...]
Ασε τότε το κύμα όπου θέλει να σπάζει, ασ' τις ζάλες να σέρνουν τυφλά τη καρδιά κι αν τριγύρω βογγά κι αν ψηλά συννεφιάζει, κάπου ο ήλιος σε κάποιο γιαλό θα γελά κι αν πικρό τη ψυχή σου το δάκρυ τη ραίνει πάντα κάπου κρυφή, μια χαρά τη προσμένει.
[...]
...
Χαμένοι μοιάζουμε, λοιπόν, στο γύρο του θανάτου
στην παγωνιά του οριστικού, στον τρόμο του αοράτου Μα οριστικά θα ‘χεις χαθεί, μονάχα αν το διαλέξεις
όπως διαλέγει η μουσική τα λόγια και τις λέξεις